با هم برای همیشه..............

عشق یعنی مستی و دیوانگی

عشق یعنی با جهان بیگانگی

عشق شب نخفتن تا سحر

عشق یعنی سجده ها با چشم تر

عشق یعنی سر به دار اویختن

عشق یعنی اشک و حسرت ریختن

عشق یعنی در جهان رسوا شدن

عشق یعنی مست و بی پروا شدن

عشق یعنی سوختن یا ساختن

عشق یعنی زندگی را باختن

عشق یعنی انتظاروانتظار

عشق یعنی هر چه بینی عکس یار

عشق یعنی دیده بر در دوختن

عشق یعنی در فراغش سوختن

عشق یعن شعله بر خرمن زدن

عشق یعنی رسم دل بر هم زدن

عشق یعنی لحظه های التهاب

عشق یعنی با پرستو پر زدن

عشق یعنی اب بر اتش زدن

عشق یعنی سوز نی اه شبان

عشق یعنی معنی رنگین کمان

عشق یعنی شاعری دل سوخته

عشق یعنی اتشی افروخته

عشق یعن با گلی گفتن سخن

عشق یعنی خون لاله بر چمن

عشق یعنی دیده بر در دوختن

عشق یعنی در فراغش سوختن

عشق یعنی یک تیمم یک نماز

عشق یعنی عالمی راز و نیاز

عشق یعنی چون محمد پا به راه

عشق یعنی همچو یوسف قعر چاه

عشق یعنی بیستون کندن به دست

عشق یعنی زاهد اما بت پرست

عشق یعنی همچو من شیدا شدن

عشق یعنی قطره و دریا شدن

عشق یعنی یک شقایق غرق خون

عشق یعن دردو محنت از درون

عشق یعنی یک تبلور یک سرود

عشق یعنی یک سلام و یک درود

عشق

وقتی نیستی تو کنارم خونمون با من غریبی می کنه

بودن برای همیشه...بودن بدون غم فراقی دوباره

پرستوی خیالم بی پروا در سایه روشن شب به دنبال گمگشته خویش میگردد .

به دنبال آن عزیزی که همچنان یادش در قلبم اما جسمش در آن دورهاست .

دور دور به فاصله کهکشانها و نزدیک نزدیک به فاصله یک نفس

با پاهایی لرزان اما قلبی با صلابت به دنبال سرنوشت روانه شده ام

به دیاری می روم که لطافت آن به سبزی بهار و بزرگی آن به وسعت دشت ...

با دلی مملو از عشق چشم امید به سوی فردایی روشن و صبحی دل انگیز دارم .

مینویسد از باران، از شبنم، از گرمای عشق و ..........

 به شکوفه ها قسم ،

 به خاطر تو بهشتی در زمین به  پا کرده ام

به رنگ آسمان ، به رنگ عشق و مهربانی ،

 می دانم که باور نداری :

 اما بارانی که قلب سیاهم را شست ،

کوکب هایی که بهاری ام کردند ،

 صنوبری که اشک هایم را دید ،

 آینه ای که شکست و ستاره ای که تنها ماند ،

 شهادت می دهند که به شوق بازگشت تو

 دل تنگم را جلا دادم و رنگین کمان مهر را

 در درونم شعله ور ساختم.

ای گل یاسم بازگرد ، که من از آسمان چیزی کم ندارم

خواب مانده ام مثل ساعت روی طاقچه

تنها مانده ام مثل شاخه های خشک باغچه

یخ زده ام مثل شبنم روی برگها

سکوت می کنم مثل تنهایی مرغ عشقها

از یاد می روم مثل سالمندی فسرده

می سوزم نه مثل شمع مثل شومینه

می گریم همچون باران پاییزی

دوستم ندارند مثل جوجه اردک زشت

دوستت دارم مثل عزیزترینم

کسل کننده شدم مثل نصیحت های مادرم

می پزمرم مثل ساقه ای که قلبش شکسته

رد می شوی از روی من مثل برگهای پاییزی ،

صدای شکستنم را می شنوی و این را تقدیر من می دانی

دلی شکسته و اشک بر گونه هايم

اگر دوايت دل شکستنه

قصه من و تو

و در پاييز عشقمان

نامي از دوست داشتن باقي نماند

چقدر زودگذر بود قصه من و تو

و در آنروز که دست بي رحم تقدير

درو کرد گندمزار دلهايمان را

و تهي شد همه جا از عطر گل عشق

و در کوچ پرنده هاي غمگين

در آن کوير آرزو

شاعري دل شکسته و تنها

مي نوشت شعري به ياد با هم بودن ها

شعري براي خشکيدن گلهاي عشق در مزرعه دوست داشتنها

قطره اشکي به ياد همه خاطره ها

پسركي دو خط موازي بر روي تخته سياه كشيد .

خط اولي به دومي گفت : ما مي توانيم زندگي خوبي داشته باشيم.

دومي قلبش تپيد و لرزان گفت : بهترين زندگي ؟؟؟؟؟!!!!!!

در همان زمان معلم فرياد زد : دو خط موازي هيچگاه به هم نخواهند رسير و بچه هم تكرتر كردند (دو خط موازي هيچگاه به هم نمي رسند ).

دو خط موازي هيچگاه به هم نمي رسند مگر آنكه يكي از آنها براي رسيدن به ديگري خود را بشكند .

من دلیل تمام بی مهریهایت را فهمیدم.

من دلیل نامهربانی های دلت را فهمیدم.

چقدر دیر چند ماه، چند روز، چند ساعت، چند دقیقه، چند ثانیه

به سادگی دلم خندیدی... یادت هست با کلام به ظاهر مهربانت

با صدای دلنشینت چگونه رامم کردی؟

یادم هست وقتی صدایت را حتی یک روز نمی شنیدم

بسان کودک مادر مرده ای زانوانم را از فرط بی کسی در

گوشه ای از خلوت خویش آنقدر سخت می فشردم که صدای

اعتراض تمام سلول هایش را می شنیدم...

یادم هست حرفهای عاشقانه ی تو گسل های زلزله خیز قلبم را

تکان می داد. اما ناگه موجهایی سهمگین آوارهای بی کسی

را بر سرم فرود آوردند...

دیگر تو نبودی، حال من بودم و خاطرات با تو بودن...

من بودم و غروبی بی طلوع. حال من بودم و غربتی بی پایان.

روزهای سختی بود.

من صدای شکستن شیشه ی نازک قلبم را شنیدم.

من حضور سایه ی غریبه ای را از فرسنگ ها فاصله حس کردم

آرام و بی صدا گریه می کردم،

بر دهانم مهر خاموشی زدم تا مبادا صدای هق هق گریه های

دل شکسته ام را بیگانه ای از پس پرده های بی کسی ام بشنود

من گمان می کردم که حضور لیلی زمانه را در من حس کردی

 اما دریافتم که تو مجنون لیلای دیگری بودی. ای کاش دوست داشتن را تجربه نمی کردم،

 تجربه ی تلخی بود... دیگر هیچ وقت نمی خواهم حضوری گرم، سرمای وجودم را محو کند...

دیگر هیچ گاه به نگاه عاشقی دل نمی بندم و هیچ گاه به سلام مهربانی پاسخ نخواهم داد

شب ازشور شباهنگان نخفتم.

سحر پیغامشان با زهره گفتم.

به ساز سوخته دمسازشان دل.

ازآتش می زد و خون میشنفتم.

جوارم در کلیسابانگ ارگ است.

دل من کوچک است و غم بزرگ است.

بترس از روشنایی های آن شب.

که چشم اخترش دندان گرگ است.

فسرده دردلم بسیار حسرت.

که بارد از درودیوارحسرت.

درختان هریکی دارند باری،

درخت ریشه کن را بار،حسرت.

پسینی می سپردم درچمن راه.

فضا تاریک شد ناگاه و بیگاه.

گل ﭘﮋمرده ای میگفت و می ریخت:

«یقین پروانه ای غمگین کشد آه»

دلی دارم،قراراماندارد.

سرشکی ،اختیاراماندارد.

شنیدم در جهان جزنیش هم هست،

دل ازکس انتظاراما ندارد.

شب است و غم گرفته چارسویم.

بیا ای دوست، بنشین روبرویم.

بیا تا قصه ی غم را وشب را.

اگر خوابت نمی آید، بگویم؛

درخت خشک باری هم ندارد.

نه تنها گل،که خاری هم ندارد.

بیا ای ابر، برباغی بگرییم.

که امید بهاری هم ندارد

شب از قاب چشمش،سلامي به من داد

که جان را ز شــوقش ، به تن لـرزه افتــاد


بـر آمـد ز چشــمش ، در آن شب ســتاره

کـه از جـان بـر آمـد ، مـرا شــــوق فــريـاد


بـه ســــويم روان کـرده تيـــــري ز مــژگان

دل و ديـن و عمـــــرم ، دگــر داده بــر بــاد


نگاهش بـه چشمم چـه شـيرين سفر کرد

که دل در پياش ، رفتـــه تـا کـوي فـرهـاد


چو جـادوي چشـمش ، بـه بنــدم کشــاند

سخــــن گفتـــــنم را ، زبــان بــرده از يــاد


عجب چشم مستي،که نرگس خجل شد

بـر ايـن خلقت اي جـان ،بگــو دس مـريزاد


«رها» گشته مدهوش چشمي که شـايد

هــــزار آفـــــريـن بـر نگاهي چنـــــين بــاد

در دنیا هیچ چیز شگفت انگیزترازاحساس سهیم کردن دیگران نیست

، There is nothing more wonderful in the world than the feelin

 و هیچ شادیی نمی تواند با گرمای حاصل از عشق ورزیدن برابری کند

 you get from sharing. and there is no greater happiness Than the warmth .

امروز غريبانه ترين لحظه ها و آشناترين يادها

در خاطر مي نشيند و من در رويا،

در رقص با تو ، با صداي نفسهاي تو،

نفس تازه مي كنم. آري من، چشم در چشمان تو،

گويا چشم در چشمان آسمان گشوده ام

و با پيچيدن صداي تو انگار گوشهايم

زيباترين موسيقي خلقت را مي شنوند.

دستان من در آرزوي فشردن دستان تو

در انتظاري كشنده روزگار می گذرانند

و روح من در عطش معاشقه با حضور تو،

چونان آسماني آبي، فراخ و بي انتها،

صبور و استوار تا آمدنت، آرام می ماند و

سرآخر قلب پر از مهرت وجودم را آنچنان

مي گدازد كه قلبم را نزد تو،

در دستان تو، تا هميشه، از ارتفاع بلند مهر،

گرم و تفته حس مي كنم

اي سزاوار محبت اي تو خوب بي نهايت همه ذرات وجودم به وجودت كرده عادت

به خدا دوست داشتن تو هم يك عشقه هم يك عادت

 نشد يك لحظه از يادت جدا دل زهي دل آفرين دل مرحبا

 دل زدستش يك دم اسايش ندارم نمي دانم چه بايد كرد

با دل هزاران بار منعش كردم از عشق مگر برگشت از راه خطا دل

به چشمانت مرا دل مبتلا كرد فلاكت دل مصيب دل بلا دل از اين دل داد من بستان خدايا زدستش تا به كي گويم خدا دل؟

درون سينه آهي هم ندارم ستمكش دل پريشان دل گدا دل به تاري گردنش را بسته زلفت فقير و عاجز و بي دست و پا دل

بشد و خاك زكويت بر نخيزد زهي ثابت قدم دل با وفا دل

میخوامت...

ميخواهم همگام با سايه تنهايم در خيال بارانی ام قدم بزنم و

چتر شکسته بغضم را بگشايم

می خواهم شاعر لحظه های تارم باشم و غزل غزل گريه کنم

ميخواهم در کنار دريای دلواپسی انتظار،

در انتهای جاده غربت بنشينم

و

نگاهم را به روزی بدوزم که همه تلخيها و ناباورانه ها از ديارم کوچ کنند

ميخواهم آنقدر اشک بريزم تا که ابرها نزد چشمم خجل شوند

دلتنگی من وقتی به پايان ميرسد که انتظار سرآيد و اتاقم از عطر حضور او لبريز شود

من هنوز هم منتظر آمدنت در روز با خورشيد مينشينم

و

آنگاه که خورشيد غروب کند،

باز هم در شب و دست در دست ستاره ها

تا صبح هَجی ميکنم واژه انتظار را....!

تا تو برگردی........

بی تو...